Το ΚΑΟ είναι μια σπάνια, κληρονομική πάθηση του ανοσοποιητικού συστήματος που προκαλεί επαναλαμβανόμενα επεισόδια πρηξίματος (οιδήματος) σε διάφορα σημεία του σώματος — όπως το πρόσωπο, τα χέρια, τα πόδια, την κοιλιά ή τον λαιμό.
Σε αντίθεση με τις αλλεργικές αντιδράσεις, το οίδημα του ΚΑΟ δεν συνοδεύεται από φαγούρα ή εξάνθημα και δεν ανταποκρίνεται σε αντιισταμινικά ή κορτιζόνη.
Τα επεισόδια μπορεί να είναι επώδυνα ή να προκαλούν σοβαρή δυσφορία και, όταν εντοπίζονται στον λαιμό ή τη γλώσσα, μπορούν να γίνουν επικίνδυνα για τη ζωή, καθώς ενδέχεται να αποφράξουν τον αεραγωγό.

Τα επεισόδια ΚΑΟ μπορεί να εκδηλωθούν:

με πρήξιμο στο δέρμα (χέρια, πόδια, πρόσωπο, γεννητικά όργανα),

με κοιλιακό πόνο, ναυτία ή εμέτους, που συχνά μιμούνται «οξεία κοιλία»,

ή με οίδημα στον λαιμό που δυσκολεύει την αναπνοή και απαιτεί άμεση ιατρική βοήθεια.

Σε αντίθεση με την αλλεργία, δεν προκαλεί κνησμό ή εξανθήματα και δεν εμφανίζεται ως αποτέλεσμα αλλεργιογόνου έκθεσης.
Οφείλεται σε ανεπάρκεια ή δυσλειτουργία της πρωτεΐνης C1 αναστολέα (C1-INH), που εμπλέκεται στη ρύθμιση των φλεγμονωδών αντιδράσεων του οργανισμού.

Η διάγνωση βασίζεται σε ειδικές αιματολογικές εξετάσεις που μετρούν τα επίπεδα του C4 και του C1-αναστολέα (C1-INH), καθώς και σε γενετικό έλεγχο όταν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό ή υποψία στα παιδιά.
Επειδή το ΚΑΟ είναι σπάνιο και συχνά μπερδεύεται με άλλες παθήσεις (όπως αλλεργίες ή οξείες κοιλιακές καταστάσεις), η σωστή διάγνωση από εξειδικευμένο αλλεργιολόγο ή ανοσολόγο είναι κρίσιμη για την ασφάλεια του ασθενούς και την κατάλληλη θεραπεία.

Το ΚΑΟ δεν έχει οριστική ίαση, αλλά σήμερα υπάρχουν εξειδικευμένες και αποτελεσματικές θεραπείες που βοηθούν στην πρόληψη και αντιμετώπιση των κρίσεων.
Οι ασθενείς μπορούν να λάβουν:

προληπτική αγωγή, για μείωση της συχνότητας των επεισοδίων,

θεραπεία άμεσης δράσης, όταν εκδηλωθεί κρίση,
ενώ είναι πολύ σημαντικό να έχουν σχέδιο επείγουσας αντιμετώπισης και ενημερωτική κάρτα ή βραχιόλι με τα στοιχεία τους.

Με τη σωστή παρακολούθηση σε εξειδικευμένο ιατρείο αλλεργιολογίας, οι περισσότεροι ασθενείς μπορούν να ζουν μια ενεργή και φυσιολογική ζωή, με τον έλεγχο των συμπτωμάτων τους.